It’s so F-ing ON right now

En dat hebben jullie vast nog nooit eerder van me gehoord….

Maar ik ben er klaar mee, echt helemaal klaar mee. Ik ga een nieuw leven beginnen, want ik ga samenwonen zodra mijn lieflijke princessestulpje verkocht is. Dit nieuwe leven, mijn nieuwe start, wil ik dolgraag aangaan met mijn goddelijke nieuwe afgetrainde mega mooie slanke lijf!

En het gaat me nu dan toch ook eindelijk eens lukken. Geen dieet, geen goeroe just me and my genious self!! Schrift is weer aangemaakt inclusief shocking foto’s en foto’s van vorig jaar, toen ik in al mijn geweldigheid onder de 75 kg dook!!

Mijn uiteindelijke doel staat op 70 kg, en ik ga het halen.

Ben begin deze maand gestart, 4 Juli (ik woog toen 89.6) en ben alweer 2 kg lichter!

Dus mischien denken jullie allemaal wel daar gaaaat ze weer, end at is jullie goed recht, voor mij is het gewoon klaar, zeker en uit. Ik ga het doen en zal het laten zien dat ook ik, ook mijn luie lijf kan afvallen!

Take a good long hard look at me, before you know it, my lean mean gorgious self will be looking back, at YOU!

Itsy bitsy spider….

ran up my living room wall….

Down came my senses and nearly knocked me out

Up came te broom, and gently picked up Mr Tarantula

so the not so itsybitsy spider ran out the yard again!

Jawel mijn anti arachnide gevoel zal altijd blijven bestaan. Maar sinds de goden het gewild hebben dat een familie reuzen tarantula wannabe’s zich in mijn huisje hebben geïnstaleerd, heb ik besloten dat de hysterische gil en hyperventilatie aanvallen maar eens moesten ophouden.

Ik bedoel, je kan dan wel 8 poten hebben maar ik ben nog altijd diegene die de huur, gas, water, electrisch en voedsel betaald ja!

 Dus in navolging van mijn heroïsche buitenzetting van Mr Spider en zijn gevolg vorig jaar, heb ik gister the nieuwe gangleader van 2011 naar buiten ge-escorteerd. Ik word er nog goed in! Bezem en ik hebben een goede verhouding.

Ok ik geef toe dat ik in eerste instantie heb gegild, daarna hysterisch op en neer heb gesprongen en heb geprobeerd door middel van een staar competitie de gang leader naar buiten te staren. Maar toen de spin met zijn middelpoot mij duidelijk had gemaakt dat hij nergens heen ging hebben bezem en ik hem vriendelijk doch dringend verzocht een andere ‘hood’ te zoeken!

YEAH ME!

Elke stap vooruit voelt als 2 achteruit….

Het gaat langzamerhand vervelend worden…

De gele demoon houd zich heel lang stil en in sluimer/coma stand om vervolgens in alle hevigheid toe te slaan.

Inmiddels is dus al het woonwerk verkeer geen issue meer, Maar ze heeft zich verplaatst naar thuis zitten en druk maken over dagjes weg die al gepland zijn. Zou het over een paar weken mistig zijn? Het houd me in een houdgreep en daardoor ben ik dagen voor we weggaan al gespannen terwijl r vaak niets aan de hand blijkt.

Dit is super nieuw voor me en belemmerd de lol die ik heb voor we weg gaan enorm. Loslaten lijkt het sleutelwoord maar hoe doe je dat? Ik probeer zelf alle handvaten van verschillende kanten en theorieën toe te passen en voor vaste ritjes gaat dat redelijk goed. Nu moet ik me toch ook focussen op de leuke ritjes, de onverwachte leuke dingen.

En waarom is dat zo onwijs moeilijk!!

Ik hield er altijd van om verast te worden, waar is die spontane, genietende Teetje gebleven? Is ze in huis nr 2 achtergebleven? Ik wil haar terug !!

Maar wat ik geleerd heb van al de voorgaande stappen is, dat ik niet opeens bij elke goede rit moet denken dat ik stappen kan overslaan en direct een rit van 8 uur in minder dan 50 m zicht kan maken. Ik moet leren dat baby steps ook echt maar ieniemienie zijn. Als ik er wat aan wil hebben moet ik mak’an doen endingen goed bevestigen voor ik een stapje verder ga.

Dus mensen ik vraag u begrip…

Zoals alles in mijn leven moet ik ook dit rustig aanpakken. Ik hoop dat ik niemand teleurstel mocht ik wel eens afzeggen, eerder weggaan, niet langskomen. Ik moet het op mijn tempo doen en net tegen mijn grens aan drukken niet er direct met 10km overheen willen racen.

Dus nee het is niet 1 vooruit, 2 achteruit…

Het is 1 babystapje vooruit en dan een halfje terug. Zo kom je ook wel waar je wezen moet!!

Ok we beginnen even opnieuw….

Ik beken….ik heb weer gefaald….

Deze keer een relaistisch doel gesteld maar mijn lijf, nee mijn ‘mind’ wilde niet meewerken. De knop die om moet om echt goed ervoor te gaan was verstopt door de rode duivel. Ze heeft de knop gevonden, hem uitgeboord en meegenomen op een verre reis naar nooit-meer-terugkomia.

Dit is onacceptabel, te raar en niet ik.

Dus bij deze ga ik (hoe vervelend het ook klinkt) het nogmaals proberen…nee ik ga het doen. Ik heb de tijd tot halverwege april.  Dan gaan buuf en ik shoppen in Groningen dus dan will ik zowieso een stuk zijn afgevallen. Halverwege april is dus mijn 1e mijlpaal moment.

Dan lijn ik door tot mijn verjaardag (eind mei) dan wil ik perse weer 75 kg wegen. Mooi voor mijn lengte en ik voelde me super toen ik vorig jaar dat woog. Ik GA ervoor!

It’s SO F*cking ON right now!!

Herrezen uit de dood: Yellow Demon…

oh crap….

ik juich weer eens te vroeg….

Het ging super ik ging als een speer de gele demoon was verslagen ik wist het zeker. Maar waarom moet ik dan ook direct alle oefeningen, exorcisme handelingen en gedachten direct overboord gooien?

Ik ben echt een type van YEAH het is al wel 2x goed gegaan dus ik ben de beste. Het is klaar ik ben genezen, het is an amazing discovery! Helaas ik moet op mijn stappen terug, de gele demoon is alive and kicking.

Jazeker gaat het goed, laten we dat wel even voorop stellen en niet vergeten dat ik best goed bezig ben (ik ben natuurlijk niet voor niets genialiteit!)

Alleen het probleem met duiveltjes is dat ze je even het gevoel kunnen geven dat ze uitgedreven zijn om dan via een klein omweggetje je weer helemaal te bezitten. Zo ook deze gele pisvlek. Zij liet me geloven dat ik mist redelijk onder controle had. En zo ging ik bijna fluitend naar mijn werk en weer terug zelf bij echt wel dichte mist.

Toen werd het Februari en Genialiteit wilde graag met haar liefde een strandwandeling maken. Zonnetje scheen en ondanks de kou was het super super strak mooi weer. Dus auto vol met peut en karren vanuit Friesland richting Callantsoog.

Alles pais en vree tot we bij de afsluitdijk aankomen. We kijken onze ogen uit een waanzinnig gaaf schouwspel aan onze linkerzijde. Vanuit het ijselmeer stijgt het water als damp op, om misflarden en wolken te vormen, terwijl de zon knetterhard schijnt en een waanzinnige schittering achterlaat op het ijselmeer.

Te gaaf en we rijden door. Na een minuut of 10 gaan de mistflarden het ijselmeer proberen te verbinden met de waddenzee en de gele duivel begint heftig rondjes te rennen in mijn maag. Binnen 2 minuten ben ik duizelig, misselijk en moet ik acuut naar de toilet. We stoppen bij het tankstation en ik kan niet ophouden met trillen.

De gele duivel heeft een vette party in mijn lijf en alle spieren doen eraan mee. Er word gedanst, gezopen en gesnoven en ik krijg alleen de spierpijn en trillingen mee. Mijn lief zien de bui al hangen en merkt op: weet je wat we doen, we keren om en gaan terug. Dit is nog teveel van het goede.

Ik neem een diepe slok zuurstof tot me en knik blij. We rijden terug.

Terug gekomen zitten mijn spieren vast. Van nek tot kleine teen, de gele duivel raapt de laatste restjes van het feest op, gooit de flessen in de glasbak en rolt haar bedje in. Een kater zal zij niet hebben, die neem ik over.

Ik ben er nog lang niet besef ik me. De ge-eikte wegen heb ik redelijk onder controle. Woon werk verkeer kan ik goed aan. Maar onbekende wegen, niet weten hoe lang het gaat duren en het verrast worden door ‘opeens’ mist daarmee deal ik nog slecht.

Houd dit in dat ik bij suare one ben? Zeker niet!! Ik heb een weg gevonden die me helpt, dankzij die weg kan ik nu goed naar mijn werk komen. Ik heb alleen de handvaten laten vallen want ik was immers klaar? Die handvaten ga ik weer oppakken, consequent toepassen, ook als het minder spannend is. Het moet gewoonte worden!

Dus nee ik ben er nog niet, ja ik ben goed bezig! Ik ga zo door en ooit zal de gele demoon veranderen in een geel stofvlekje achter in mijn brein. Ik kan niet wachten tot die dag!

Halverwege de week

Het is woensdag….

Woensdag is een test dag… Een dag die de zwakken van de sterken scheid. Een dag die je trotseerd, tot 12u middags en dan, dan ga je voor de bijl. Je wilt niet maar je doet het toch. Van 8 tot 11.50 weet je het zeker, je neemt een gezond broodje met slade en soep echt waar…

Je loopt met je collega’s naar de kantine en halverwege trap 1 ruik je al wat lekkers, maar nee je bent sterk dus je aat voor gezond. Trap 2 beklim je en je neus word weer geprikkeld, er word een monster in je binnenste wakker en die gaat zachtjes spinnen…..

Je beheerst je nog, je komt bovenaan trap 2, neemt de bocht en draait zo met die tien ton ass de kantine in. Je gaat het NIET doen, je gaat naar de salade bar en terwijl je halverwege bent, het kommetje al in de hand hebt, word je aandacht getrokken.

Zachtjes hoor je je naam, je kijkt (domdomdom) naar rechts en het monster in je maag word brullend wakker….WOENSDAG FRIET DAG!

Je handen worden slap, kommetje laat je vallen, je draait om en grist een dienblad weg voor een argeloze finance medewerker. Je rent naar het begin van de lijn en kijkt de dames van de catering aan met een blik die hun doet ineenkrimpen van angst en je brult buiten jezelf: JA ik moet OOK friet, niet op de wachtlijst GEK…ik wil NU! MET saus ja….en een beetje RAP!

Jawel lieve bloglezers….zo ging het week na week bij mij en mijn  rode duivel monster…

Vandaag niet, bijzonder maar waar…en ik ben trots. Sinds maandag neem ik zelf gesmeerd brood met light producten mee naar het werk + 2 stuks fruit. Zo ook vandaag en ik heb gesmuld van 2 broodjes met philedelphia + komkommer. Een bouillonnetje en een optimelletje. Mijn rode duivel heeft niet gegromd, niet gebruld maar wel geprotesteerd. Ik heb haar genegeerd en een 1 – 0 overwinning behaald.

Nu nog de donderdag, vrijdag en weekend door….

Wat zou de almachtige schaal er van zeggen maandag? Ik ben enorm benieuwd!

Dag gele duivel dahag dahag dahag luister naar mijn afscheidslied

Ik ben een beetje trots….

De laatste weken ben ik me opeens bewust geworden van het feit dat geel demoontje in een diepe diepe coma geraakt is en de artsen hebben me medegedeelt dat het zeer onwaarschijnlijk is dat ze ooit nog ontwaakt. Hierbij hebben wij besloten de stekker voor haar euit te halen.

Het is namelijk zo…

De afgelopen weken is het best vaak nevelig geweest en een aantal keren ook nog wel mistig. Wat ik bij mezelf nu merk is dat ik niet meer al paniekerig word bij opkomende mist, niet meer krampachtig knmi, buienradar, weer.nl, word het mischien mistig.com ga checken maar gewoon het aanneem dat het zo is en dat ik heus wel thuis kom.

Ik ben nu ook al een aantal keren ‘gewoon’ door de mist gereden en moet eelijk bekennen, mijn hobby word het niet maar ik kan met recht zeggen dat ik ontspannen genoeg blijf om normaal thuis te komen.

Met andere woorden, ik heb het groter worden van de angst stop kunnen zetten en om kunnen draaien naar minder grote angst! YEAH me!

Eerlijkheidshalve moet ik wel hierbij een kanttekening plaatsen…

Deze overwinning is alleen behaald als IK rij, en op bekende trajecten. Ik heb nog niet bij iemand in de auto gezeten bij dichte mist en ook nog niet naar een onbekend terrein gereden tijdens dichte mist. Maar ik vind toch dat ik best wel blij met mezelf mag zijn!

Bij deze zeg ik persoonlijk: Gele demoon, het was echt super kloten je te leren kennen. Ik ben onwijs blij dat je nu opgerot bent en ik hoop dat je wegblijft. Mislukte pisvlek die je d’r bent.

One down, just a few more to go….